Smart

Jarenlang heb ik volgehouden dat ik geen Phone nodig heb om Smart te zijn. Maar als je 40 bent geworden, moet je geen oude doos worden en dus met je tijd meegaan. Kortom, sinds een tijdje heb ik ook een smartphone.

Na eerst doelloos door de wereld van smartphones te hebben gedoold.  Te zijn verdwaald in de woud van froyo, gingerbread en vanilla ice creams. Door de bomen het bos niet meer zien door de wirwar van abonnementen. Te hebben geluisterd naar goedbedoelde adviezen van mensen die (denken) er verstand van(te) hebben. Uiteindelijk heb ik maar een klein zwart kastje besteld, want dat zijn ze uiteindelijk allemaal. Zwart, rechthoekig, glaswandje en een oogje aan de achterkant.

Ik sta dus nu in contact met de hele wereld. WIFI, 3G, Blauwe tanden, ik kan met iedereen in contact komen! Wat vervolgens erg lastig blijkt te zijn! Je krijgt bij een HTC smartphone geen gebruiksaanwijzing meer. Blijkbaar ben je al zo in achting gestegen dat je een slimme telefoon hebt gekocht dat je de gebruiksaanwijzing maar online moet bekijken. Maar om dat te kunnen moet je eerst alles instellen, waar je vervolgens geen gebruiksaanwijzing voor hebt omdat je die eerst moet downloaden. Wie is de kip en waar is het ei? Het ei ben ik dus….

Laptop op de schoot en smartphone in de hand, stel ik mijn toestel in op de WIFI. Mijn vingers blijken direct te dik en onhandig te zijn. De toetsjes zijn gemaakt voor kindervingertjes en niet die van een volwassene.

Nu alles is ingesteld voel ik me een vrouw van de wereld. Ik Whatsapp, bankier via de app, facebook, twitter en sms. Ik voel me zelfs veel smarter. Door mijn smartphone heb ik opnieuw leren breien (filmpje kijken op youtube, met de breipennen in de aanslag), kom ik er via de soundhound app achter welke liedjes er op de radio zijn en last but not least leer ik dagelijks nieuwe woorden (aangezien Wordfeud de meest waanzinnige woorden goedkeurt). Van een smartphone wordt je dus echt smarter .

Maar ja, waar houdt het op? Moeten wij (voel je niet aangesproken als je niet tot mijn generatie behoort), het straks afleggen tegen de jeugd (iedereen die nu jonger dan 20 jaar is) en is opgegroeid met slimme telefoons? Of ben je pas echt smart als je bent opgegroeid met telefoons waar nog een draad en draaischijf aan zat, niet in je zak paste en je alle telefoonnummers nog uit je hoofd wist. Opgegroeid met het feit dat je wereld veel groter is dan de bank waarop je de hele wereld kunt bekijken. Een wereld met twee tv zenders, in elk dorp een bibliotheek en huiswerk dat je nog écht moest maken en niet kon googlen.

Misschien moet ik dat eens opzoeken met mijn smartphone zittend op de bank met de hele wereld in mijn hand. Toch wel heel smart van me en een stuk makkelijker dan naar de bibliotheek te fietsen (die wij gelukkig nog wel hebben) en vervolgens allerlei boeken er op na slaan.

Tja, ben niet alleen veel smarter geworden, ik voel me ook een stuk jonger!

 

 

 

As the world turns...

Vanmorgen keek ik de laatste aflevering van As the world turns (ATWT). Al sinds de eerste uitzending ben ik trouwe kijker. In sommige periodes dagelijkse kijker, soms wekelijkse kijker, soms een periode niet.

In mijn “trouwste” periode nam ik in de vakantie zelfs alle afleveringen op. Dan kon ik na de vakantie een marathon houden. Je begrijpt dat ik in die periode alleen woonde. Geen man kan één aflevering aan, laat staan een marathon.

Als trouwe kijker betekent dat ik in de afgelopen 22 jaar gemiddeld 3 keer per week een aflevering heb gezien. Een aflevering duurt inclusief reclames ongeveer 55 minuten. In totaal heb ik dus 188.760 minuten ATWT gekeken, dat is meer dan 3146 uur, 131 dagen van 24 uur, 5,94 dagen per jaar. Het eerste getal is zorgwekkend, het laatste valt mee. “Slechts” 6 dagen per jaar heeft mijn leven de afgelopen 22 jaar in het teken gestaan van ATWT. Toch voelt het als meer.

Wat er allemaal gebeurde is niet op te noemen, maar zal toch een klein boekje open doen:

• Huwelijken en net zo veel scheidingen
• Sterfgevallen, dramatisch en minder dramatisch (dat wil zeggen niet door moordaanslagen, zware ongelukken oid)
• Weer opstaan uit de dood….. (vaak als een andere acteur)
• Bomaanslagen
• Verkrachtingen
• Geboortes (vaak in dramatische omstandigheden)
• Gevangenisstraffen (en weer ontslagen worden en terugkomen als andere acteur)
• Verhuizingen
• Zakelijke intriges, bedrijfsspionage, overnames
• Overspel (vaak met zussen van, broers van)
• Homoseksualiteit en gemengde relaties (gewaagd hoor voor een Amerikaanse serie)
• Medische zaken (kanker, transplantaties, coma’s, HIV besmetting (die ineens over was…) (gelukkig altijd een dokter in de buurt)
• Rechtszaken (gelukkig is er altijd wel een advocaat in de serie)
• Veel plastische chirurgie (opmerkelijk hoe sommige acteurs niet ouder worden)
• Verslavingen (drank, drugs, gokken, seks)
• Criminaliteit (diefstal, verduistering, moord, doodslag) (gelukkig zijn er altijd agenten)
• Adoptie (en hereniging met biologische ouders)
• Ontvoeringen

Vreemd genoeg gebeurt dit allemaal in een kleine stad met slechts vijf gezinnen in de hoofdrol die allemaal aan elkaar verwant zijn door geboorte of huwelijk. Soms komt er gelukkig een buitenstaander bij die de bloedlijnen nog een beetje zuiver houdt.

Wat ook bijzonder is is dat de tijdlijn niet altijd helemaal klopt. De “volwassenen” worden niet ouder (plastische chirurgie?), maar de kinderen zijn binnen één jaar vijf jaar ouder (en een andere personage).

Waarom kijkt een mens 22 jaar lang gemiddeld drie keer per week naar zoiets? Als ik het zo lees vraag ik het me ook af. Maar op een één of andere manier blijft het leuk en spannend. Enerzijds omdat het zo onrealistisch is dat het blijft boeien, anderzijds omdat het op een dieptepunt van je eigen leven altijd erger blijkt te kunnen.

Jammer dat het is afgelopen. Hoewel de laatste aflevering echt erg klef was, aangezien iedereen nog even gelukkig moest zijn, heb ik toch wel een traantje weggepinkt. Daar schaam ik me niet voor.

Ik vraag me alleen wel af… Hoe kom ik ATWT-loos door het leven? Wat ga ik nu kijken als ik sta te strijken? Hoe ga ik me nu beter voelen als ik me klote voel?

Misschien een ideetje voor RTL: De afleveringen vanaf 1956 tot 1990 heb ik nog niet gezien, misschien kunnen ze die gaan uitzenden!

Phil and Kirstie

Phil en Kirstie zijn de eerste mensen (buiten mijn gezin om) die ik elke dag weer zie. Behalve maandag want dan ontmoet ik 's morgens de familie Ingalls. Phil en Kirstie zorgen altijd dat mijn dag met een lach begint.

Phil en Kirstie laten niet de hond uit bij ons in de straat, ze komen niet op de koffie, ik heb ze zelfs nog nooit ontmoet. Phil en Kirstie hebben een tv programma op SBS. De grote verhuizing. Samen met Phil en Kirstie ga ik iedere dag op bezoek in huizen van een ander. Waanzinnige Victorians of Georgian terrasses (rijtjeswoningen uit een bepaalde periode in de 19e en 20e eeuw), imposante omgebouwde boerenschuren of boerderijen, romantische cottages, bouwvallen "with a lot of potential", moderne "open-plan-living" woningen, op het platteland, midden in de stad of bij het strand.

Iedere dag verbaas ik me weer. Soms over de smaak van de Engelsen. Engelsen verhuizen van de ene naar de andere woning. Wij Nederlanders gaan, voor wij verhuizen, het hele huis door. Strippen het behang van de muren, breken keukens, badkamers en muren weg, schuren het houtwerk, halen de vloer eruit voordat we uberhaupt een huis in gaan. We richten het helemaal in naar onze eigen smaak. Daardoor kijken wij anders naar een huis dan Engelsen. Vaak zien wij door het bloemetjesbehang, donker eiken keuken en schrootjesplafonds een mooi huis. Engelsen laten het daar soms op afketsen. De meest prachtige woningen! Alleen omdat er "woodchip wallpaper" (raufahser behang) op de muur zit! Stoomapparaatje erover, nieuw behangetje of stucwerk en je hebt een prachtige muur.

Ook verbaas ik me over de budgetten en prijzen van de huizen. Een alleenstaande vrouw met een budget van ruim 900.000 pond die op zoek is naar een doublebedroomappartment in Londen. Vervolgens nog niets van haar smaak vindt in deze prijsklasse en voor ruim 1.100.000 pond een appartement koopt met 2 kleine slaapkamers!!! Alleenstaand, wel een goede baan, maar waar haal je dat vandaan? Ik was ooit alleenstaand met een goede baan en had ietsje minder te besteden. Daarnaast zijn er ook mensen die voor een appel en een ei een supermooi huis kopen met een enorme lap grond met ruimte voor drie kuddes schapen en een golfbaan in de middle of nowhere.

De inrichting van Engelse huizen is ook iets waar ik me over verbaas. De huizen zijn zo anders ingericht dan bij ons. Receptionroom (vaak 2), een livingroom, breakfastroom, diningroom, walk-inn bathroom, utilityroom. Het zijn allemaal kleine hokjes die samen een huis maken. Wat heb je nu aan twee ontvangstkamers (niet eens naast elkaar) en een aparte woonkamer? Het feit dat één badkamer in een huis met 2 slaapkamers niet genoeg is, ook heel apart? Een ontbijtkamer, kan ontbijten niet in de formal diningroom? Het doorzonwoonkamer idee wat we hier in Nederland al in de jaren 60-70 hadden, is in Engeland nu "modern" en heet open-plan-living. Daarnaast in iedere kamer een open haard, maar meestal geen CV.

Doordat mensen bijna nooit schilderen en behangen zijn er nog een heleboel "features" die er al vanaf het begin in zitten. Dit levert prachtige woningen op. Maar mensen, strip toch eens een muurtje en gooi er een ander behangetje of verfje overheen!

Phil en Kirstie zijn mensen naar mijn hart, iedere ochtend zit ik weer klaar om een uurtje te genieten. (Voor de liefhebbers, het wordt ook 's middags uitgezonden op SBS) Ik vraag me af hoe zij naar de Nederlandse woningmarkt en met name de woningen kijken. Misschien een ideetje voor SBS om ze te vragen voor een Nederlands programma.
Eén kijker hebben ze alvast!

Terugblikken en vooruit kijken

2011 was voor mij een heerlijk jaar. Een jaar waar eens geen schokkende en nare dingen gebeurden en ik geen afscheid hoefde te nemen van mensen die mij lief zijn. Maar een jaar met liefde, (nieuwe) vriendschappen, gezelligheid en veel mooie momenten.

In 2011 gooide ik het roer om en bekeek of ik het schrijversvak in zou gaan. Freelancen en mijn boek afmaken. Dat was mijn doel in juni 2011. De afgelopen periode was dan ook een echte eye opener voor me. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik wel ondernemend ben, maar geen ondernemer. Het zelf starten van een bedrijf en het opbouwen van een netwerk, blijkt in de markt die ik wilde benaderen haast een onmogelijke zaak. Een kleine vijver met een hoop vissen die allemaal dat ene stukje aas willen. Dat was te hoog gegrepen voor mij.

Ik krijg dan wel de vraag “wat heb je dan wel gedaan in die maanden?”. Nou, dat vraag ik me ook wel eens af want de tijd vliegt zo snel voorbij. In en om het huis bezig geweest, lekker schrijven maar mijn boek is nog niet af (nog niet?), studie afmaken, genieten van mijn nieuwe keuken en hier dan ook uitgebreid gebruik van maken, bootcampen, lezen, solliciteren, genieten van mijn gezin en bovenal veel uitrusten.

“Uitrusten hoor ik u denken… waarvan dan?” Tien jaar geleden stond mijn leven op zijn kop en gebeurde er zoveel narigheid. Werk was toen de enige stabiele factor in mijn leven. Wat er ook gebeurde, ik bleef werken. Al vielen geliefden met bosjes neer, ik bleef werken. De enige plek waar ik me “normaal” voelde was op mijn werk. Tot twee maal toe veranderde ik van baan en ook daar bleef ik werken, ongeacht wie er neerviel. 2012 was de tijd voor reflectie en rust. En die heb ik gevonden.

Om nu weer aan de slag te komen, blijkt moeilijker dan ik had verwacht. Dat blijkt uit de vele afwijzingen die ik krijg op mijn sollicitaties. Reflectie zorgt voor nieuwe inzichten en vraagt nieuwe uitdagingen. Maar dan ben je bijna veertig en blijkt dat werkgevers niet zitten wachten op starters van veertig jaar. De ervaring die ik meeneem, is niet voldoende voor de banen die ik leuk vind. Gaat het om banen waar ik wel 15 jaar ervaring in heb, sluit de ervaring "niet genoeg aan", ofwel ik ben te oud en te duur. In het vrijwilligerswerk vond ik wel een leuke baan, onbetaald maar onbetaalbaar. Ik leer nieuwe dingen en ontmoet nieuwe mensen. Hier keken ze naar de persoon en mijn mogelijkheden, niet alleen naar mijn trackrecord.

2012 heeft veel in het verschiet. Vandaag stormt het flink. De spinnenwebben en stofraggen vliegen weg en de wind blaast alles schoon. Een fris en nieuw begin van 2012. Een jaar met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden.

Het jaar waarin ik veertig word. Tweede jeugd of midlife crisis? U gaat het zien, als er ineens een Porsche voor de deur staat heb ik of de loterij gewonnen of mijn midlife crisis heeft intrede gedaan.

tien en trots

Wat kan er in tien jaar tijd veel veranderen zeg. De tijd vliegt en als je knippert met je ogen is er alweer een jaar voorbij.

Op sommige momenten sta ik weer even stil en kijk terug naar wat er is gebeurd en waar ik nu sta. Tien jaar geleden werd ik “opeens” moeder. Dat ik moeder zou worden was wel duidelijk, alleen dat het opeens in december gebeurde in plaats van maart was wel een verrassing.

De confrontatie met het sterfelijke en het feit dat je andere kind niet zoals andere kinderen zal zijn, was op dat moment pijnlijk.

Toch heb ik me nooit laten weerhouden om toch positief naar de toekomst te kijken. Een toekomst waarin mijn bijzondere kind op zou groeien tot een volwaardig persoon. Weliswaar met zijn beperkingen, maar goed, die hebben we allemaal. Gestimuleerd door tegenslagen, maar ook door de steun en toewijding van lieve mensen om mij heen, is die baby van 950 gram en een flinke long- en hersenbeschadiging nu een tiener van 1.44 met een bijzonder karakter en een meestal een zonnig humeur.

In tien jaar tijd groeide hij op naar een jongen waar ik nog elke dag trots op ben. Op school en thuis uitgedaagd en gestimuleerd, kan hij lezen en gaat hij steeds beter rekenen. In zijn “cowboys en indianen” ergotherapie groep leert hij dat ook zijn linkerhand een functie heeft en doet hij dingen die ik tot nu toe niet voor mogelijk hield. Gisteren zag ik een filmpje waarin hij met een dienblad liep, met twee handen gedragen. Daarop bekertjes met water. Zonder te morsen liep hij van de keuken naar de tafel! Wie me dat drie maanden geleden had gezegd, had ik voor gek verklaard.

Voor zijn tiende verjaardag krijgt hij een nieuwe fiets. Gisteren maakte hij een ritje door de straat en als hij dan zo glunderend en trots kijkt, sta ik met de tranen in mijn ogen.

Volgens de kinderneuroloog zou Jorick zwaar gehandicapt, rolstoelgebonden en niet in staat tot enige communicatie zijn. Dat geloofde ik toen al niet en was vastberaden het tegendeel te laten zien.

Tuurlijk, de toekomst blijft onzeker. Onze maatschappij verandert en de bezuinigingsplannen van ons huidige kabinet zijn zeker niet gunstig voor kinderen (en volwassenen) als Jorick.

Maar nu is hij tien, en ik ben trots. Ik kijk positief naar de toekomst en laat me weer verrassen door alles wat hij voor elkaar gaat krijgen. 

Sporten of niet sporten, that's the question

Via Twitter kreeg ik vandaag de Loesje van de dag. Daar had ik nog een oud blogje over "op de plank liggen".

De zomervakantie is weer voorbij en direct valt het weer op. Je kunt geen huis-aan-huis blad openslaan of de streek doorfietsen of je ziet de schreeuwerige advertenties van sportscholen.

Gratis inschrijven. Gratis proeflessen. De vakantie-kilootjes eraf en weer fit de winter in.

Hoewel ik met weerzin naar de advertenties kijk, slaat toch de twijfel toe. Weer aan de gewichten hangen of in een te strak pakje op muziek huppelen? Of gewoon negeren. Een open dag op leert me dat ik hierin niet alleen sta. Vertwijfelde blikken in te strakke sportkleding, net uit de maat zumba-end. Toch maar wel inschrijven? Het is goed en het is leuk! Toch…?

Thuisgekomen vertel in enthousiast dat ik me weer heb ingeschreven. Hij kijkt lijdzaam toe. Hij weet namelijk dat hij straks degene is die me weer moet motiveren. “Ga nou schat”. Vervolgens moet hij alle klusjes oppakken die ik laat liggen omdat ik naar een huppelklasje moet.

Na de les moet hij de verhalen weer aanhoren van mijn strijd tegen de maat. Hoe die kilo’s toch maar niet verdwijnen en dat lijf niet strakker wordt. Een dag later het geklaag over spierpijn en de vraag “Zeg lief, masseer jij mijn schouders even?”

Dit jaar laat ik mijn twijfel niet doorslaan. Niet omdat het niet nodig is, maar omdat ik het manlief niet kan aandoen.

Back to the future

De Metro van 30 september besteedde aandacht aan het jaar 2031. Libelle besteedde in de week daarvoor ook al aandacht aan het leven in 2030. Toeval of zijn "wij" daar "allemaal" mee bezig?

Zelf ben ik uit bouwjaar ’72. In mijn lagere schooltijd (lees begin jaren ’80) hadden we ook een “Toekomst project”. Hoe ziet het leven er uit in het jaar 2000? Dat was een magisch getal, een millennium en vooral nog ontzettend ver weg! Als 8-jarige was het niet voor te stellen hoe het leven als bijna dertiger zou zijn.

Tijdens dat project moesten we knutselen en samen bespreken hoe het jaar 2000 eruit zou zien. Wat ik me kan herinneren, ging het er in onze kleine wereld over wat we zouden worden, met wie we waren getrouwd en hoeveel kinderen we zouden hebben.

Ik werd dierenarts, zou trouwen met de hunk uit de klas (zoals alle meisjes hoewel we dat niet hardop durfden te zeggen) en zou minstens 4 kinderen hebben voor mijn 25^e. We zouden op vakantie gaan naar de maan, en we zouden allemaal een robot in huis hebben. Verder was de mode zilver en woonden we allemaal in ronde huizen. Wat was het leven toch eenvoudig in de jaren ’80 voor een 8 jarige.

Het enige dat uit is gekomen in het jaar 2000 was dat ik getrouwd was, alleen niet met de hunk van de lagere school, maar met een nog veel leukere vent. Ik werkte met mensen ipv dieren, mijn huis was een uiterst hoekig flatgebouw en zwanger worden ging niet vanzelf.

Ga ik nu kijken hoe ik denk dat het er over 20 jaar uitziet, denk ik anders dan Metro en Libelle. Zoals Metro verwacht ik niet dat we printers hebben waarmee we onze levensmiddelen kunnen uitprinten, staan er nog gewoon koeien in de wei en zullen vissen nog steeds water nodig hebben.

Libelle blijft wat reëler, maar ook daar in die fantasieën kan ik me ook niet helemaal vinden. Broccoli die naar patat smaakt, pratende huisdieren en modulaire vakantiehuisjes.

Wat ik zeker weet is dat ik over 20 jaar (bijna) 60 en volledig grijs zijn.

Ik leef in het heden en ga maar gewoon met mijn tijd mee. Bevalt het leven me in 2030 niet… dan stap ik wel in de tijdmachine ga ik terug naar een jaartal dat me wel beviel.

Ergens begin jaren ’80 toen het leven nog eenvoudig was voor een 8 jarige….?