De zomervakantie is weer voorbij en direct valt het weer op. Je kunt geen huis-aan-huis blad openslaan of de streek doorfietsen of je ziet de schreeuwerige advertenties van sportscholen.
Gratis inschrijven. Gratis proeflessen. De vakantie-kilootjes eraf en weer fit de winter in.
Hoewel ik met weerzin naar de advertenties kijk, slaat toch de twijfel toe. Weer aan de gewichten hangen of in een te strak pakje op muziek huppelen? Of gewoon negeren. Een open dag op leert me dat ik hierin niet alleen sta. Vertwijfelde blikken in te strakke sportkleding, net uit de maat zumba-end. Toch maar wel inschrijven? Het is goed en het is leuk! Toch…?
Thuisgekomen vertel in enthousiast dat ik me weer heb ingeschreven. Hij kijkt lijdzaam toe. Hij weet namelijk dat hij straks degene is die me weer moet motiveren. “Ga nou schat”. Vervolgens moet hij alle klusjes oppakken die ik laat liggen omdat ik naar een huppelklasje moet.
Na de les moet hij de verhalen weer aanhoren van mijn strijd tegen de maat. Hoe die kilo’s toch maar niet verdwijnen en dat lijf niet strakker wordt. Een dag later het geklaag over spierpijn en de vraag “Zeg lief, masseer jij mijn schouders even?”
Dit jaar laat ik mijn twijfel niet doorslaan. Niet omdat het niet nodig is, maar omdat ik het manlief niet kan aandoen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten