#inappropriatefuneralsongs

Onlangs waren inappropriate funeral songs een trending topic op Twitter, ofwel liedjes die op een begrafenis nou niet helemaal gepast zijn. Dat kon zowel de titel als de tekst van een liedje betreffen.

Op het moment suprême heb je zelf geen invloed meer op de muziekkeuze die je nabestaanden maken. Het is maar te hopen dat ze iets kiezen dat bij jou past en dat het liedje nog wat te denken geeft ook. De meesten laten het in het volste vertrouwen over aan de nabestaanden. Ik vind dat gevaarlijk want voor je het weet krijg je muziek die in de trending topic van twitter stond. Een paar sprekende voorbeelden:

-          Adele met Rollin’in the deep

-          Maroon 5 met It’s getting harder to breathe

-          Jamiroquai met I’m going deeper underground

-          Toni Braxton met Breathe again

Daar zou ik niet aan moeten denken. Het blijft mensen (tenminste mij) altijd bij welke ongepaste liedjes bij een uitvaart worden gespeeld. Wanneer ik die jaren later hoor, weet ik nog wie er bij dat nummer werd begraven.

Mijn lijstje ligt al jaren klaar. Niet omdat ik graag dood wil gaan, nee omdat ik wil dat er muziek gedraaid wordt die mij vertegenwoordigt. Dat mensen mij herkennen in de muziek en jaren later dat nummer horen en denken “hé, dat was Brigitta”. Ik moet er niet aan denken dat iemand “Waarheen Waarvoor” kiest of erger nog Mariah Carey of iets dergelijk vreselijks. Ik houd ook na de dood liever de keuze in eigen hand.

Het lijstje wisselt dan ook met enige regelmaat. Soms hoor je weer iets waarvan je denkt “dat moet het zijn!”. Wat er al jaren ongewijzigd op staat is “Unforgettable fire” van U2. Dramatische orkestmuziek, geweldige stem van Bono en een titel die een crematie eer aan doet.

De Dijk stond er al jaren op, maar het liedje is onlangs veranderd. "Wakker in een vreemde wereld" is ingeruild voor "Scherp de Zeis". De tekst vind ik geweldig “Elke dag valt iets te vieren, in het groot of in het klein”, “wie vandaag leeft moet straks niet zeuren”. Dood gaan we allemaal, leef dus nu je kunt en zeur later niet als je iets hebt laten liggen. Zo sta ik in het leven en geef ik de mensen mee als nadenkertje.

Het derde nummer (waarom mogen er maar drie op een begrafenis?) wisselt regelmatig. Van The Cult (Bad Fun), De Heidenroosjes (My Funeral) tot Volbeat (Heaven or Hell). Het moet rocken, even iedereen wakker schudden. Veel gitaren, de geur van bier en wiet. Iedereen even het gevoel laten ervaren dat ik had toen ik op zaterdagavond met vriendinnen bij een (onbekend) bandje stond te kijken en springen.

Voor mij dus geen inappropriate funeral song, hoewel de laatste nog te bezien valt. Als het derde nummer de sfeer kan oproepen staat straks iedereen te headbangen en bier te zuipen achter zijn rollator.

Ja rollator, want ik ben nog lang niet van plan te gaan!

Ben ik een zeur (Libelle Wijsheden deel 1)

 In Libelle nummer 30 staat de test; Ben ik een zeur?

“iedereen wil graag zijn zin krijgen, maar dat kan niet altijd. Gaat het om iets belangrijks, dan kan aandringen nodig zijn. Gaat het om onbenulligheden, dan verpest gezeur de sfeer. Zit u in de gevarenzone?”

Als moeder van ons samengestelde gezin met 3 jongens krijg ik vaak naar mijn hoofd geslingerd “Zeur toch eens niet zo!” “Jezus zeg, wat kun jij zeuren” en “hou toch eens op met dat gezeur”. Is dit nu gewoon puberaal gedrag of ben ik nou echt een zeurpiet? Tijd op de Libelle Sneltest te doen. Zit ik in de gevarenzone?

Naar eer en geweten beantwoord ik alle tien de vragen en tel ik de punten bij elkaar op. 22 punten op de A vragen en 19 op de P vragen. Met beide vragen zit ik hiermee in de categorie “18 punten of meer”. Dit betekent dat ik in de gevarenzone zit!

“U kunt inderdaad wel zeuren, u bent namelijk niet op uw mondje gevallen en stelt hoge eisen aan uw omgeving. Het moet gebeuren zoals u dat wilt, ook als het gaat om kleine dingen”.

Als ik dan kijk naar wie er tegen me zeurt, namelijk de kinderen, klopt het dat ik eisen stel aan mijn omgeving. Of deze eisen hoog zijn, waag ik te betwijfelen. Het opruimen van je eigen rotzooi (lees gebruikt serviesgoed, remsporen, vieze kleren, gebruikte handdoeken, schooltassen etc.) is toch geen hoge eis? Het is toch normaal dat je je eigen troep opruimt, zodat een ander (lees ik) dat niet hoeft te doen?

Ik werk dan wel niet buitenshuis op dit moment, maar ik heb geen zin om naast de gewone huishoudelijke dingen ook nog eens alle troep achter drie konten aan op te ruimen. Voor hen is het een kleine moeite, voor mij een groot plezier.

Als tip krijg ik; “Bedenk hoe belangrijk iets nu werkelijk is. Hoe erg is het als het niet zo goed wordt gedaan….Het gaat om onbenulligheden. Een goede sfeer is belangrijker.”

Dan stel ik mezelf de vraag; Hoe kan ik genieten van een goede sfeer tussen de gebruikte ontbijtbordjes, natte handdoeken, met vieze sokken onder tafel en de school- en sporttassen slingerend door de woonkamer?

Ps: ik begrijp mijn zeurende ouders steeds meer…..

Als ik terugkijk, ben ik goed terecht gekomen. Ruim, dank zij het zeuren van mijn pa en ma, alles achter mijn kont op en toon nu alleen nog maar begrip voor diezelfde zeurende ouders. Ik ga er vanuit dat onze jongens ook straks hun spullen zelf opruimen en tegen hun kinderen zeuren.

Heet dat niet een vicieuze cirkel?

Ik beken!

Ik beken, ik lees Libelle! Ik heb zelfs een abonnement. Voor mijn vriendinnen is dit onderwerp voor grote hilariteit. Hoe kan het dat notabene ik de Libelle lees. Ik (en zij) beschouw(en) mij blijkbaar als een geëmancipeerde vrouw met (tot voorheen) een carrière in het bedrijfsleven. Voorheen 30-jarige weduwe met gehandicapt kind, nu opnieuw getrouwd en moeder van een samengesteld gezin. Niet heel modebewust, te dik, maar nooit (of bijna nooit) aan het lijnen.  Kortom niet de standaard “Libelle lezer” in hun ogen.

Tijdens onze etentjes komt het onderwerp vrouwenbladen regelmatig ter sprake. Aan Libelle hangt nog een groot stuk tuttebolligheid met breipatronen, hoe kook ik een eenvoudige doch voedzame maaltijd voor mijn man en hoe val ik verantwoord, maar snel af?

Ik probeer mijn vriendinnen dan ook duidelijk te maken dan het blad in de loop der jaren is veranderd. Met haar tijd is mee gegaan. Van huisvlijttips voor huisvrouwen, naar carrièretips voor carrièrevrouwen. Daarnaast een heel stuk psychologie en relaties. Breipatronen komen niet meer voor en de recepten zijn veranderd in culinaire hoogstandjes of snelkooktips voor carrièrevrouwen.

Als 35 jarige vrouw kreeg ik het Libelle abonnement van mijn oma. Mijn oma is al lid sinds de breipatronen en de Libelle ging de hele familie door. Tot dat ik het circulatieschema verbrak door mijn emigratie naar West-Friesland. Oma vond het toen tijd voor een eigen abonnement. Nu, ruim 4 jaar later, ben ik nog steeds lid en ontvang ik wekelijks op donderdag de Libelle op de deurmat.

Ik ben geen fan van alle dingen die er in staan en die ik zelfs structureel oversla. In sommige edities is het “zielige vrouwen gehalte” wel erg groot. Er zou een betere balans gevonden kunnen worden tussen de positieve verhalen en de lief en leed verhalen.

Wat ik nooit oversla zijn de wekelijkse columns van Hans. Hans schrijft erg leuk over hoe een man zich soms in een vrouwenwereld voelt. Nu ben ik geen man, maar heb soms ook moeite met de vrouwenwereld en zijn stukjes zijn erg herkenbaar.

Om aan te tonen dat je uit de Libelle heel veel kunt leren als “vrouw van (rond de) 40”, zal ik de komende tijd wat hoogte- en dieptepunten uit Libelle uitlichten.

Wordt vervolgd….