In Libelle nummer 30 staat de test; Ben ik een zeur?
“iedereen wil graag zijn zin krijgen, maar dat kan niet altijd. Gaat het om iets belangrijks, dan kan aandringen nodig zijn. Gaat het om onbenulligheden, dan verpest gezeur de sfeer. Zit u in de gevarenzone?”
Als moeder van ons samengestelde gezin met 3 jongens krijg ik vaak naar mijn hoofd geslingerd “Zeur toch eens niet zo!” “Jezus zeg, wat kun jij zeuren” en “hou toch eens op met dat gezeur”. Is dit nu gewoon puberaal gedrag of ben ik nou echt een zeurpiet? Tijd op de Libelle Sneltest te doen. Zit ik in de gevarenzone?
Naar eer en geweten beantwoord ik alle tien de vragen en tel ik de punten bij elkaar op. 22 punten op de A vragen en 19 op de P vragen. Met beide vragen zit ik hiermee in de categorie “18 punten of meer”. Dit betekent dat ik in de gevarenzone zit!
“U kunt inderdaad wel zeuren, u bent namelijk niet op uw mondje gevallen en stelt hoge eisen aan uw omgeving. Het moet gebeuren zoals u dat wilt, ook als het gaat om kleine dingen”.
Als ik dan kijk naar wie er tegen me zeurt, namelijk de kinderen, klopt het dat ik eisen stel aan mijn omgeving. Of deze eisen hoog zijn, waag ik te betwijfelen. Het opruimen van je eigen rotzooi (lees gebruikt serviesgoed, remsporen, vieze kleren, gebruikte handdoeken, schooltassen etc.) is toch geen hoge eis? Het is toch normaal dat je je eigen troep opruimt, zodat een ander (lees ik) dat niet hoeft te doen?
Ik werk dan wel niet buitenshuis op dit moment, maar ik heb geen zin om naast de gewone huishoudelijke dingen ook nog eens alle troep achter drie konten aan op te ruimen. Voor hen is het een kleine moeite, voor mij een groot plezier.
Als tip krijg ik; “Bedenk hoe belangrijk iets nu werkelijk is. Hoe erg is het als het niet zo goed wordt gedaan….Het gaat om onbenulligheden. Een goede sfeer is belangrijker.”
Dan stel ik mezelf de vraag; Hoe kan ik genieten van een goede sfeer tussen de gebruikte ontbijtbordjes, natte handdoeken, met vieze sokken onder tafel en de school- en sporttassen slingerend door de woonkamer?
Ps: ik begrijp mijn zeurende ouders steeds meer…..
Als ik terugkijk, ben ik goed terecht gekomen. Ruim, dank zij het zeuren van mijn pa en ma, alles achter mijn kont op en toon nu alleen nog maar begrip voor diezelfde zeurende ouders. Ik ga er vanuit dat onze jongens ook straks hun spullen zelf opruimen en tegen hun kinderen zeuren.
Heet dat niet een vicieuze cirkel?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten