Stoer is de afgelopen tijd het woord dat ik het meeste heb gehoord. En het was dan ook nog vaak in combinatie met mijn persoontje. Nu ben ik niet stoer, zie er niet stoer uit, gedraag mij nooit stoer, voel me ook niet stoer.
Dus waarom stoer? Ik heb mijn baan opgezegd. Mijn financiële zekerheid opgezegd. Mijn dagbestedig opgezegd. Mijn toekomst onzeker gemaakt. Blijkbaar vindt men dat stoer.
Na 15 jaar hetzelfde kunstje te hebben gedaan binnen verschillende bedrijven was ik het zat. Mijn humeur werd niet beter na een dagje werken. Dat dag in dag uit, maakte mij en mijn omgeving niet blijer.
Eenmaal mijn besluit genomen en de brief ingeleverd ging ik figuurlijk 10 kilo lichter naar mijn werk. Letterlijk helaas niet, daar moet je meer voor doen dan een brief inleveren. Het lijkt net of ik sindsdien mijn werk wel leuk vind. Komt dat omdat ik een besluit genomen heb en de kalender dagelijks af vink, of was het eigenlijk toch niet zo heel erg zoals ik altijd heb ervaren?
Misschien komt het omdat iedereen zo langzamerhand het nieuws doorkrijgt en ik steeds vaker stoer genoemd word. Dat doet wel wat voor mijn ego. En als je vaak wordt geassocieerd met een bepaald woord, zal het wel zo zijn. Kortom mijn ego heeft een flinke boost gekregen.
Zelf ben ik nog niet zo zeker of ik wel zo stoer ben. Opeens is solliciteren een noodzaak. Mezelf bezinnen op een nieuwe toekomst. Ga ik freelancen of in loondienst? Wat wil ik gaan doen met mijn toekomst? Heb ik nog wel de leeftijd om in trek te zijn bij werkgevers? Ben ik met mijn eenzijdige werkervaring wel in staat om iets anders te doen dan waarvoor ik geleerd heb? Geeft iemand mij die kans?
Door deze onzekerheden slinkt mijn ego weer tot normale proporties.
Zelf ben ik er nog niet uit, was het stoer of gewoon stom om mijn baan op te zeggen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten